۰
۰

جهان والیبال – المپیک ۲۰۱۶ با تمام خوبی ها و بدی هایش به پایان رسید و یک دوره چهار ساله دیگر در تقویم والیبال دنیا آغاز گردید. دوره ای که بسیاری از تیم های والیبال دنیا برای آن برنامه جدی دارند. از ژاپن گرفته که با تغییر سرمربی و تزریق تدریجی بازیکنان جوانان به توکیو ۲۰۲۰ چشم دارد تا استرالیا که علی رغم نداشتن لیگ داخلی والیبال، دارای برنامه چهارساله دقیق است.

 

سامورایی ها ادعای کسب سکو در توکیو ۲۰۲۰ دارند و کانگوروها به دنبال راهیابی به المپیک در هر دو بخش مردان و زنان سالنی و بخش مردان ساحلی هستند. صرف نظر از اینکه هدفگذاری ها تا چه حد به وقوع می پیوندد، این مهم است که رقبای ما در آسیا برای توکیو ۲۰۲۰ نقشه کشیده اند.

در سوی دیگر فدراسیون والیبال کشورمان که مدعی برنامه محوری و تعیین چشم انداز و عمل به آن است، هر از چندگاهی در مصاحبه ها قرار گرفتن بین چهار تیم و حتی رفتن روی سکو در توکیو ۲۰۲۰ را عنوان می کند. اما با اطلاع اندکی از شرایط حاکم بر والیبال ایران می توان فهمید که با شرایط کنونی نمی توان به چنین اهدافی نزدیک شد. هیچ نشانه ایی از برنامه منظم و مدون برای چهار سال آینده دیده نمی شود. گویی مشکلات والیبال در چند بازیکن و سرمربی خلاصه می شود که با تغییر آنها مساله به جواب می رسد.

 

مشکلات سنی پیشروی والیبال ایران

صرف نظر از مسائل حاشیه ای بسیار، عدم توجه فدراسیون به شرایط سنی نسل کنونی و عدم پشتوانه سازی و درگیر کردن بازیکنان جوان و وصل آنها به تیم ملی از جمله مشکلات جدی ای است که فدراسیون در دوره جدید ۴ ساله با آن دست و پنجه نرم خواهد کرد. میانگین سنی تیم المپیکی به مرز ۲۹ سال رسیده است.

تا چه حد بحث پشتوانه سازی ادعایی فدراسیون اتفاق افتاده است؟ آیا صرف حضور یکی دو بازیکن جوان آن هم در پست دریافت کننده که درون مایه ای با ویژگی های جوانی را می طلبد نشان دهنده پشتوانه سازی است؟

 

با نگاهی به تیم های شرکت کننده در کاپ آسیا در می یابیم که همه این تیم ها با برنامه ای مدون برای وارد کردن نسل جدیدی از بازیکنان خود به رده بزرگسالان پا به عرصه این مسابقات گذاشته اند .

تیم ملی ژاپن با ترکیبی از جوانان خود پای به مسابقات گذاشته است و تنها یوکی ایشیکاوا ستاره والیبال ژاپن از تیم اصلی در این تیم حضور دارد که او نیز با ۲۱ سال سن به لحاظ سنی همرده با دیگر بازیکنان  است، مابقی ترکیب تیم را هم بازیکنانی در رنج سنی ۱۹ تا ۲۲ سال تشکیل می دهند که مسلما مشکلات صغرسنی رایج در فضای ورزشی ما را هم ندارند.

استرالیا نیز با بازیکنانی با محدوده سنی ۱۹ تا  ۲۳ سال پای به مسابقات گذاشته و حتی بازیکنی ۱۶ ساله در ترکیب این کشور دیده می شود. کره جنوبی و چین نیز با میانگین سنی ۲۲ و ۲۱ سال از این قاعده مسثتنی نیستند.

 

اما در ترکیب تیم ایران، موضوع صرفا بر سر حضور پاسور ۳۷ ساله تیم ملی در این مسابقات نیست. میانگین سنی تیم اعزامی حتی بدون در نظر گرفتن علیرضا بهبودی از ۴ رقیب اصلی ما ببشتر است، البته با این فرض که بازیکنان این تیم به هیچ عنوان صغر سنی نداشته باشند. (فرضی که در تیمهای ایرانی چندان درست نیست)

اکثر بازیکنان ایران بین ۲۵-۲۶ سال سن دارند. صرف اعزام تیمی با این میانگین علامت سوال بزرگی از نظر پشتوانه سازی ایجاد می کند. علاوه بر این اکثر بازیکنان اعزامی، یا از لحاظ فنی یا از نظر سنی زیر سوال هستند.

 محمدطاهر وادی پاسور ارزنده والیبال کشور که چندسالی است به عنوان پشتوانه این پست از او یاد می شود به مرز سنی ۲۷ سالگی رسیده است و به لحاظ سنی فاصله چندانی با بازیکنان تیم اصلی ندارد. معمولا بازیکنان در این سنین باید راه خود را به تیم ملی پیدا کرده باشند.

برخی دیگر از بازیکنان حاضر در ترکیب را صرفا می توان پر کننده لیست دانست و به لحاظ قابلیت فنی نمی توان به عنوان پشتوانه روی آنان حساب کرد.

بازیکنانی نظیر رحمان داوودی و علیرضا مباشری با سابقه چندسال بازی در تیم ملی چگونه می توانند در پروسه پشتوانه سازی در این تیم با ۲۸ و۳۰  سال سن حضور داشتن باشند؟ افرادی چون سامان فائزی، مسعود غلامی و رضا قرا نیز بازیکنان کم تجربه ای نیستند و با توجه به سابقه و سن و سال آنها باید تاکنون مهیا حضور در تیم ملی شده باشند.

شاید حضور امین اسمعیل نژاد جوان و آینده دار در پست پشت خط زن، از معدود نکات مثبت ترکیب تیم باشد و در پست لیبرو حضور محمدرضا موذن و مصطفی حیدری که بازیکنان شاخص این پست در لیگ هستند گرچه به لحاظ کیفی قابل قبول است اما بازهم نشان می دهد که ما هنوز از بازی دادن به لیبرو های جوان تر (زیر ۲۳ سال) ترس و واهمه داریم.

 

در این مدت فدراسیون والیبال با مطرح کردن بهانه هایی از قبیل چند ماه در اردو بودن تیم ب و عدم داشتن زمان کافی برای شرکت دادن تیمی جوان و مناسب این رقابتها سعی داشت خود را تبرئه کند. اما سوال اینجاست که آیا تیم های استرالیا، ژاپن، چین و کره جنوبی درگیر رقابت های انتخابی المپیک و لیگ جهانی نبوده اند؟ آیا برنامه این مسابقات از همان ابتدای سال مشخص نبوده است؟

فرا خواندن بیش از ۳۰ بازیکن برای تیم ملی بزرگسالان و درگیر کردن وقت و انرژی دو کادر فنی مختلف چه سودی می تواند داشته باشد در حالی که همه می دانیم نهایتا انتخاب ترکیب تیم اصلی از بین ۲۲-۳ نفر مشخص انجام می گیرد. حال آنکه حتی انتخاب مناسبی برای تیم المپیکی صورت نگرفت مثلا در خصوص انتخاب پشت خط زن سوم، کادر فنی در پیش بینی های خود احتمال مصدومیت دو پشت خط زن بالقوه مصدوم تیم را نداده بود.

 

همه چیز در المپیک خلاصه نمی شود. خوب است اگر تیم در المپیک نتیجه بگیرد اما فدراسیون والیبال حین توجه به تیم اصلی نباید از باقی تیم ها و مشکلات موجود در والیبال کشور بگذرد. والیبال ایران صرفا تیم ملی والیبال آن کشور نیست. لیگ والیبال و تیم های پایه آن کشور نیز در فرآیند حرکت والیبال آن کشور دخیل و موثر است و باید برنامه ریزی مناسبی برای برگزاری مناسب آنها بدون طرح هیچ بهانه ای صورت گیرد.

برای بحث و تبادل نظر در رابطه با این مطلب می توانید به اینجا مراجعه کنید.


example-image در انتهای صفحه نظرات خود را برای ما ارسال کنید. example-image